fbpx

Review Tom Tates

Drie maanden geleden viel ineens – na jarenlang aarzelen, zogenaamd tijdgebrek en de meest inventieve en domme excuses –  het spreekwoordelijke kwartje. Jarenlang had ik mezelf , door een best drukke baan, absoluut geen tijd gegund om eens wat aandacht aan mijn vijftig pluslijf (54) te besteden. Het resultaat: een steeds prominenter wordend buikje, een ‘slappe kantoorkont’, dunne armen, conditie nul komma nul, amper kracht, vaak moe en totaal geen energie. Dat het roer om moest, wist ik eigenlijk al tijden. Maar die stap zetten naar verbetering? Dat was in mijn geval moeilijk. Want hoe pas je als bourgondiërin vredesnaam een paar uurtjes sporten in je volgestouwde levenspatroon?

In november vorig jaar kwam, na een oriëntatierondje langs wat regionale sportscholen, dan toch de ommekeer die ik nooit voor mogelijk had gehouden. De keuze was gevallen op HealthclubSportiv – goede referenties, mooi interieur, lekker dichtbij, parkeren perfect – maar daar naar binnen gaan bleek in eerst instantie een gigadrempel. Al die sportieve types met soms godenlijven, ingewikkeld ogende traintoestellen en stapels loodzware gewichten. Meermaals heb ik er naar binnen staan kijken, maar droop dan toch weer af. Zou het bij me passen als dolende vijftiger die kort daarvoor nog op het strand van Bali lag: op zijn buik uit schaamte voor en ergernis over die uitdijende pens? Met tien slagen om de arm heb ik op een goede dag mijn auto voor de deur gezet en ben met opgeheven hoofd naar binnen gelopen. ‘Niet nadenken’, prentte ik mezelf in. ,,Doen.’’

Lisanne ving met uiterst vriendelijk op en tijdens een gesprek met haar gooide ik al mijn frustraties en wensen op tafel. Het eindeloze lijstje: balen van mijn lijf, stukken fitter willen worden, ademloos na een stukje rennen, gespierder willen zijn, hier en daar wat irritant vet elimineren, een beter houding en ga zo nog maar even door. Nee, erg trots op mezelf was ik op dat moment niet. Eigenlijk schaamde ik me voor mijn lakse houding in de voorgaande jaren. Maar een begripvolle Lisanne haalde me, na een rondleiding en alle Sportiv-mogelijkheden op een rijtje te hebben gezet, over. Ik zette mijn krabbel onder een Lifestyle-programma van drie maanden met persoonlijke begeleiding van trainer Pieter.

Aan Pieter vertelde ik tijdens een intakegesprek – waar ik overigens als volwassen vent bloednerveus voor was – mijn ambities en ook bij hem deponeerde ik mijn persoonlijke minpuntjes en gedachtenkronkels zoals ‘snel ongemotiveerd’, ‘werk is belangrijker dan het onderhouden van je body’, ‘nooit tijd’ en ‘tamelijk laks’. Met wederom wat schaamte voor mijn verwaarloosde fysiek nam ik op een weegschaal plaats. En terwijl de wijzer ettelijke kilo’s te veel aanwees vroeg ik Pieter mij toch vooral streng te begeleiden. ,,Doe niet te aardig, maar wees realistisch en geef me desnoods wat verbale uitbranders’’, eiste ik min of meer van hem.  En: ,,Ik heb een stok achter de deur nodig met vaste afspraken voor begeleiding.’’ Mijn personal trainer voor drie maanden sprak vervolgens de woorden: ,,Don’tworry en begin nou maar eens gewoon.’ En de opbeurende tekst: ,,Het is nog geen verloren zaak, maar wees geduldig en zet door.’’

En zo meldde ik me al een dag later voor een eerste les. E-gym! Een overzichtelijk rondje apparaten waarmee je in een half uurtje vrijwel alle spiergroepen kan trainen. Handig als je weinig tijd hebt en geen zin heb om dingen te onthouden als stoelhoogte, stand van de rugleuning en gewicht. Alles gaat automatisch als je je ID-polsbandje er tegenaan houdt. De eerste paar keer voltooide ik mijn rondjes badend in het zweet en met een rode kop. Na twee weken werd dat minder en kon ik al meer kilo’s aan. En ik voelde me al gelijk beter: energieker op mijn werk, helder van geest en geen zin meer om thuis op de bank te hangen. En ik deed ontdekkingen over aangeleerde misvattingen. Zo bleek sporten met een griepje onder de leden in mijn geval nog beter te gaan dan onder gezonde omstandigheden. En bleek moeheid na mijn werk vooral tussen m’n oren te zitten. Na een dag werken verdween de vermoeidheid bij Sportiv als sneeuw voor de zon.

En ik kreeg een lijst met eettips in mijn mail. Dat bleek een eye-opener, want ik bleek te veel van alles te eten. Met een digitaal keukenweegschaaltje ben ik alles gaan wegen en dat betekende minder volle borden tijdens het avondeten gezonde tussendoortjes om de honger te stillen. Die voedingssuggesties bleken, in combinatie met de trainingen, perfect te werken. En zo ingewikkeld bleek zo’n nieuw eetpatroon helemaal niet te zijn. Kortom: dat leefstijlprogramma – sporten, eettips en begeleiding – is een aanrader.

Ik ging in eerste instantie gemiddeld 3 keer per week naar Sportiven als dat aantal door omstandigheden eens niet lukte baalde ik. ‘Persoonlijk doel niet gehaald’, redeneerde ik dan. Pieter – en als hij er niet was de andere trainers – bleef me echter motiveren en leerde me naast e-Gym nog een aantal grondoefeningen die ik thuis zou kunnen doen. Die deed ik uiteindelijk ook in de sportschool erbij. En toen kwam ineens de zogenoemde ‘mindset’, die switch in mijn hoofd. Wat ik niet voor mogelijk had gehouden gebeurde: ik was sporten leuk gaan vinden. Niet alleen omdat ik kilo’s vet begon kwijt te raken en spieren te kweken, maar ook omdat het prettig en zelfs verslavend voelt om met je lijf en gezondheid bezig te zijn. Inmiddels ga ik, drie maanden na mijn inschrijving, met veel plezier gemiddeld 4 keer per week naar ‘fit-community’ Sportiv: een gezellige, leerzame en energie-uitstralende plek waar iedereen elkaar groet en waar ik me meer dan welkom voel. Sporten, een praatje met zielsverwanten, met trainers die je stimuleren, met vrienden en kennissen die er ook sporten: met een voldaan gevoel en een grote glimlach ga ik altijd naar huis.

Hoe het nu verder moet? Na één kwartaal zijn de fysieke veranderingen nu al zichtbaar. Minder buik, dikkere bovenarmen, meer uithoudingsvermogen en door al dat sporten heb ik zelfs met mijn irritante rookverslaving kunnen afrekenen. Ook leuk: mijn gezicht is nu smaller dan op de foto die Lisanne van me nam toen ik me inschreef! Ik ben echter nog dezelfde persoon, maar dan beter. Een duidelijk doel heb ik niet voor ogen. Een beachboylijfmet sixpackzou leuk zijn, maar is niet mijn hoogste ideaal. Wel een slanker, mooier lijf en een goede conditie. En dat is dankzij Pieter en het hele Sportiv-team geen onbereikbare toekomstdroom meer, maar niks anders dan de mooie realiteit die toch nog op mijn levenspad kwam. En daar ben ik ze enorm dankbaar voor. Kortom: ik blijf komen kanjers!